Ik wil dit niet..

Ik zit dus sinds dinsdag in Schiedam, wonende bij me vriendin. Dit gaat waarschijnlijk een jaar duren voordat k op kamertraining kan.. Ik voel me hier niet prettig, ik voel me niet fijn. Me vriendin krijgt der moederliefde en ik moet maar aanzien hoe dat eruit ziet enzo, it freaking kills me.

Wat een woede..

Soms bedenk ik me echt waar al mijn woede opeens vandaan komt. Zomaar uit het niks, als iets mij tegen zit, gaat er een knop in mij om en wordt ik helemaal gek. Alles en iedereen wat in mijn buurt ligt, staat of wat dan ook is slachtoffer. Ik zou zo graag weten waar dit toch vandaan komt. Zal het zo zijn vanwege het missen van me vader, of dat me leven er niet uit ziet zoals ik het zou willen... Ik weet het allemaal niet, maar het maakt het niet makkelijker voor me.

Ik ben bang..

Helemaal gek van die ene jongen die zoveel met me hartje doet, maar toch uiteindelijk zo bang. We wonen meer dan een uur van elkaar vandaan, we zijn nog jong dus gaan misschien nog wel vreemd of er vandoor met een ander. Het ergste vooral, ik heb het gevoel dat het allemaal fake is en me alleen maar gaat gebruiken, zoals die andere jongens ook bij me deden. Ik wil wel doorgaan met hem, maar ik ben bang, veel te bang dat hetzelfde gaat gebeuren.

Same shit everytime.

Bij elke jongen heb ik bijna wel hetzelfde gevoel, het gevoel dat me alleen maar voor de seks willen gebruiken en ik verder niet goed ben. Zovaak al zoiets gebeurt dat ik haast niemand meer vertrouw.. Vinden ze gek, maar ze weten niks van me. 

Het wordt allemaal te veel.

Precies wanneer ik vrijgezel ben, komen de ene jongens na de andere weer naar me toe. Vind het zo moeilijk allemaal. Me beste vriend, waar ik 2 jaar terug een relatie mee had, en zo vaak zn hart heb gebroken zit weer achter me aan. Maar hoe bang ik ben om zn hartje te breken.. Niet normaal. Leven is zo moeilijk, ik ben bang als ik nu een keuze ga maken, ik de verkeerde neem, en dat wil ik voorkomen.

Had niet hoeven gebeuren.

Het ergste is dus al gekomen.. Het is vannochtend uitgegaan met me vriend, en ik mis hem nu al maar oke. Het leuke is, ging vandaag dus weer met de jongen chillen waarmee ik was vreemdgegaan een paar maanden terug, en waar ik dus nog steeds zwaar verliefd op ben. Maar mijn vraag is natuurlijk; wat vind hij nou echt van mij. Ik denk dat ik hier nooit achter ga komen, maar voel me er wel zwaar gefokt door.

Feelings.

Ken je dat, dat ene gevoel met al die kriebels in je buik. Het is zo herkenbaar voor mij op dit moment. De jongen die gewoon meer dan maanden lang achter me aan zat, en ik hem niks vond, doet nu opeens heel veel met me hartje. Het is niet goed want ik ga al meer dan 8 maanden met iemand, maar toch voelt het een beetje goed.